จิตวิทยาพัฒนาการ

รูปแบบการเลี้ยงดูที่พ่อแม่ปกป้องลูกมากเกินไปจนจำกัดความเป็นอิสระและโอกาสในการเติบโตของเด็ก

การเลี้ยงดูแบบมีอำนาจเป็นรูปแบบที่สมดุลซึ่งผสมผสานความอบอุ่นกับขอบเขตที่ชัดเจน พ่อแม่กำหนดกฎที่ชัดเจนแต่อธิบายเหตุผล เคารพมุมมองของเด็ก และส่งเสริมความเป็นอิสระภายในขอบเขตที่เหมาะสม

คือพื้นที่ที่เราทำคนเดียวไม่ได้ แต่ถ้ามีคนช่วยก็ทำได้ เป็นจุดที่การเรียนรู้เกิดขึ้นได้ดีที่สุด

รูปแบบการตอบสนองทางอารมณ์และพฤติกรรมที่มีมาตั้งแต่เกิด เป็นรากฐานทางชีววิทยาของบุคลิกภาพ

ความสามารถในการรู้ว่าสิ่งของหรือบุคคลยังคงมีอยู่จริง แม้จะมองไม่เห็นในขณะนั้นก็ตาม

กระบวนการพัฒนาความสามารถในการตัดสินว่าอะไรถูกหรือผิด ทฤษฎีขั้นตอนของโคลเบิร์กเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย

การเลี้ยงดูแบบเผด็จการเป็นรูปแบบที่เข้มงวดและมุ่งเน้นการควบคุม โดยพ่อแม่ต้องการให้เชื่อฟังโดยไม่มีคำอธิบาย มีการบังคับใช้กฎผ่านการลงโทษมากกว่าการใช้เหตุผล และแทบไม่ยอมรับความรู้สึกหรือความคิดเห็นของเด็ก

การดูดซึมทางปัญญาคือแนวคิดของปิอาเจต์ที่อธิบายว่ามนุษย์รับรู้สิ่งใหม่โดยนำไปเชื่อมกับกรอบความคิดที่มีอยู่เดิม (สกีมา) โดยไม่เปลี่ยนแปลงกรอบความคิดนั้น

ความสามารถในการเข้าใจว่าผู้อื่นมีความคิด ความรู้สึก และความเชื่อที่แตกต่างจากตัวเราเอง เป็นพื้นฐานสำคัญของการเอาใจใส่และการสื่อสารกับผู้อื่น

เป็นภาวะที่พัฒนาการด้านการเคลื่อนไหว ภาษา การรับรู้ และทักษะทางสังคมช้ากว่าเพื่อนในวัยเดียวกัน

รูปแบบการเลี้ยงดูที่ขาดทั้งความสนใจและการควบคุม โดยพ่อแม่ไม่ตอบสนองต่อความต้องการทางอารมณ์และร่างกายของเด็กอย่างเพียงพอ

การเข้าใจว่าปริมาณยังคงเหมือนเดิมแม้ว่ารูปร่างหรือการจัดเรียงจะเปลี่ยนไป.

ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่และลูกคือปฏิสัมพันธ์ทางอารมณ์และพฤติกรรมที่ส่งผลต่อพัฒนาการของเด็กมากที่สุด

การให้ความช่วยเหลือที่เหมาะสมแก่ผู้เรียนจนกว่าเขาจะทำได้ด้วยตนเอง แล้วค่อยๆ ลดความช่วยเหลือลง

ความรู้สึกสูญเสียและความว่างเปล่าที่พ่อแม่รู้สึกหลังจากลูกเติบโตและออกจากบ้านไป โดยเฉพาะผู้ที่ให้ความหมายของชีวิตกับการเลี้ยงดูลูก

ช่วงเวลาที่เปลี่ยนผ่านจากวัยเด็กสู่วัยรุ่น ซึ่งเป็นช่วงที่มีการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายและจิตใจอย่างมาก

หมายถึงการแก่ตัวอย่างมีความสุขโดยรักษาสุขภาพร่างกาย การทำงานของสมอง และการมีส่วนร่วมทางสังคมไว้ได้ ไม่ใช่แค่การมีชีวิตยืนยาว แต่คือการแก่ตัวอย่างมีคุณภาพ

กระบวนการทั้งหมดที่สมองและระบบประสาทเจริญเติบโตและเติบโตเต็มที่ตั้งแต่ช่วงทารกในครรภ์จนถึงวัยผู้ใหญ่ กระบวนการนี้ต้องดำเนินไปอย่างสมบูรณ์เพื่อให้การรับรู้ อารมณ์ และทักษะทางสังคมพัฒนาได้ดี

เหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจก่อนอายุ 18 ปี รวมถึงการทารุณ การละเลย และความผิดปกติในครอบครัว ซึ่งมีผลต่อสุขภาพกายและจิตใจในวัยผู้ใหญ่

ฐานทางจิตใจที่เกิดจากความสัมพันธ์ที่มั่นคง ช่วยให้เราสามารถออกสำรวจโลกและเผชิญความท้าทายได้อย่างมั่นใจ เป็นแนวคิดหลักในทฤษฎีความผูกพัน

ทฤษฎีทางจิตวิทยาที่อธิบายว่า ความผูกพันทางอารมณ์ระหว่างเด็กกับผู้ดูแลหลักในช่วงต้นชีวิต ส่งผลต่อความไว้ใจ ความรู้สึกปลอดภัย และรูปแบบความสัมพันธ์ในอนาคตอย่างไร

รูปแบบการเลี้ยงดูบุตรของพ่อแม่ แบ่งตามระดับความอบอุ่นและการควบคุม

กระบวนการที่เด็กเรียนรู้การพูดและพัฒนาความสามารถในการสื่อสาร

ทฤษฎีที่แบ่งชีวิตออกเป็น 8 ขั้นตอน โดยในแต่ละช่วงวัยจะมีภารกิจทางจิตใจที่ต้องแก้ไข

กระบวนการเจริญเติบโตทางร่างกาย การรับรู้ และอารมณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกเกิดจนถึงอายุประมาณ 2 ปี ช่วงเวลานี้ถือเป็นรากฐานสำคัญของพัฒนาการตลอดชีวิต

ทฤษฎีของเพียเจต์ที่อธิบายว่าความสามารถในการคิดของเด็กพัฒนาผ่าน 4 ขั้นตอน

กระบวนการเติบโตของจิตใจที่รับรู้คุณค่าของตนเองและเห็นว่าตัวเองมีความสำคัญ

กระบวนการที่เปลือกสมองส่วนหน้าซึ่งรับผิดชอบด้านการตัดสินใจ การวางแผน และการควบคุมอารมณ์ เจริญเติบโตและพัฒนาขึ้นตามวัย

เป็นกระบวนการสำรวจและสร้างความเข้าใจว่าเราเป็นใครและให้คุณค่ากับสิ่งใด เป็นการเดินทางค้นพบตัวเองที่ดำเนินไปตลอดชีวิต

ในทฤษฎีของพียาเจต์ การปรับโครงสร้างคือกระบวนการปรับเปลี่ยนโครงสร้างความคิดที่มีอยู่ หรือสร้างโครงสร้างใหม่ เมื่อพบข้อมูลที่ไม่สอดคล้องกับความเข้าใจเดิม

ช่วงเปลี่ยนผ่านทางจิตใจในวัย 40-60 ปี ที่รู้สึกสงสัยอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับความหมายและทิศทางของชีวิต มักมีความวิตกกังวลเกี่ยวกับเวลาที่เหลืออยู่และมองย้อนกลับไปยังชีวิตที่ผ่านมา

กระบวนการในวัยรุ่นที่ค้นหาคำตอบว่า "ฉันคือใคร?" ผ่านการสำรวจบทบาท ค่านิยม และความเชื่อ

ช่วงพัฒนาการเปลี่ยนผ่านจากวัยเด็กสู่วัยผู้ใหญ่ (ประมาณ 12-18 ปี) มีลักษณะเด่นคือการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายและการค้นหาอัตลักษณ์

รูปแบบการเลี้ยงดูที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก แต่มีกฎเกณฑ์หรือข้อจำกัดน้อยมาก

เป็นทัศนคติการเลี้ยงดูที่พ่อแม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวและปกป้องลูกมากเกินไปในทุกเรื่อง

หมายถึงปรากฏการณ์ที่พี่น้องแข่งขันหรือรู้สึกขัดแย้งกันเพื่อแย่งความสนใจหรือทรัพยากรจากพ่อแม่