Psikologi perkembangan

Gaya keibubapaan di mana keinginan untuk melindungi anak secara berlebihan akhirnya menyekat autonomi dan peluang pertumbuhan anak.

Keibubapaan autoritatif adalah gaya seimbang yang menggabungkan kehangatan dengan sempadan yang jelas. Ibu bapa menetapkan peraturan yang tegas tetapi menjelaskan sebabnya, menghormati perspektif anak, dan menggalakkan kemandirian dalam had yang sesuai.

Ini adalah kawasan di mana kita belum boleh melakukan sesuatu bersendirian, tetapi boleh melakukannya dengan bantuan. Di sinilah pembelajaran paling berkesan berlaku.

Temperamen ialah corak tindak balas emosi dan tingkah laku yang wujud sejak lahir. Ia merupakan asas biologi bagi personaliti seseorang.

Kebolehan untuk mengetahui bahawa benda atau orang masih wujud walaupun tidak kelihatan pada masa itu.

Perkembangan moral ialah proses berkembangnya keupayaan untuk menilai apa yang betul dan salah. Teori peringkat Kohlberg amat terkenal dalam bidang ini.

Keibubapaan autoritarian adalah gaya yang tegas dan berfokus pada kawalan, di mana ibu bapa menuntut ketaatan tanpa penjelasan. Peraturan dikuatkuasakan melalui hukuman berbanding penaakulan, dan perasaan atau pendapat anak jarang diiktiraf.

Asimilasi ialah konsep Piaget yang menerangkan proses di mana seseorang memahami pengalaman baharu dengan memasukkannya ke dalam skema kognitif sedia ada, tanpa mengubah skema tersebut.

Keupayaan untuk memahami bahawa orang lain mempunyai fikiran, perasaan, dan kepercayaan yang berbeza daripada kita sendiri. Ini merupakan asas penting bagi empati dan komunikasi dengan orang lain.

Suatu keadaan di mana perkembangan motor, bahasa, kognitif, dan sosial kanak-kanak lebih lambat berbanding rakan sebaya mereka.

Gaya keibubapaan yang kurang perhatian dan kawalan, di mana ibu bapa tidak cukup memberi respons terhadap keperluan emosi dan fizikal anak.

Dalam teori Piaget, memahami bahawa jumlah kekal sama walaupun bentuk atau susunannya berubah.

Hubungan ibu bapa-anak merujuk kepada interaksi emosional dan tingkah laku antara ibu bapa dan anak yang memberi pengaruh paling besar terhadap perkembangan anak.

Perancahan pembelajaran ialah pemberian bantuan yang sesuai kepada pelajar sehingga mereka mampu melakukannya sendiri, kemudian bantuan itu dikurangkan secara beransur-ansur.

Sindrom sarang kosong ialah perasaan kehilangan dan kekosongan yang dialami oleh ibu bapa selepas anak-anak mereka membesar dan meninggalkan rumah. Ia terutamanya dialami oleh mereka yang selama ini mencari makna hidup melalui pengasuhan anak.

Akil baligh ialah tempoh peralihan daripada zaman kanak-kanak kepada remaja, di mana berlaku perubahan besar dari segi fizikal dan psikologi.

Penuaan yang berjaya bermaksud menua dengan memuaskan sambil mengekalkan kesihatan fizikal, fungsi kognitif, dan penyertaan sosial. Ia bukan sekadar hidup lama, tetapi menua dengan baik.

Perkembangan saraf ialah keseluruhan proses pertumbuhan dan pematangan otak serta sistem saraf dari peringkat janin hingga dewasa. Proses ini perlu berlaku dengan sihat agar kemampuan kognitif, emosi, dan sosial dapat berkembang dengan baik.

Peristiwa traumatik sebelum umur 18 tahun termasuk penderaan, pengabaian, dan disfungsi isi rumah yang mempunyai kesan berpanjangan terhadap kesihatan fizikal dan mental dewasa.

Tapak psikologi yang terbentuk daripada hubungan yang stabil, membolehkan seseorang meneroka dunia dan menghadapi cabaran dengan penuh keyakinan. Ini merupakan konsep teras dalam teori kelekatan.

Teori psikologi yang menerangkan bagaimana ikatan emosi awal dengan penjaga membentuk rasa selamat, kepercayaan, dan corak hubungan pada masa dewasa.

Gaya keibubapaan merujuk kepada cara ibu bapa membesarkan anak, yang dibahagikan mengikut tahap kehangatan dan kawalan yang diberikan.

Proses di mana kanak-kanak belajar bercakap dan mengembangkan keupayaan untuk berkomunikasi.

Teori yang membahagikan kehidupan kepada 8 peringkat, di mana setiap peringkat mempunyai tugasan psikologi yang perlu diselesaikan.

Perkembangan bayi ialah proses pertumbuhan fizikal, kognitif, dan emosional yang berlaku dari lahir hingga kira-kira usia 2 tahun. Tempoh ini merupakan asas terpenting bagi perkembangan sepanjang hayat.

Teori yang dicadangkan oleh Piaget yang menerangkan bahawa keupayaan berfikir kanak-kanak berkembang melalui 4 peringkat yang berbeza secara kualitatif.

Proses berkembangnya kesedaran tentang nilai diri sendiri dan perasaan menghargai diri sebagai individu yang berharga.

Korteks prefrontal yang bertanggungjawab terhadap pertimbangan, perancangan, dan pengawalan emosi berkembang serta matang seiring pertumbuhan. Proses pematangan ini berlangsung dari zaman bayi hingga pertengahan usia dua puluhan.

Ini adalah proses meneroka dan membentuk siapa diri kita dan apa yang kita anggap penting. Ia merupakan perjalanan penemuan diri yang berlangsung sepanjang hayat.

Dalam teori Piaget, akomodasi ialah proses mengubah suai skema mental sedia ada atau mencipta skema baharu apabila menemui maklumat yang tidak sesuai dengan pemahaman semasa.

Krisis pertengahan usia adalah fasa peralihan psikologi yang dialami pada usia 40-60 tahun, di mana seseorang mula mempersoalkan makna dan hala tuju hidupnya secara mendalam. Pada masa ini, seseorang akan menilai semula kehidupan yang telah dilalui dan merasai kebimbangan tentang masa yang masih berbaki.

Proses semasa remaja untuk menjawab soalan "Siapa saya?" melalui penerokaan peranan, nilai, dan kepercayaan.

Tahap perkembangan peralihan dari zaman kanak-kanak ke dewasa (kira-kira umur 12-18 tahun), dicirikan oleh perubahan fizikal, penerokaan identiti, dan peningkatan kebebasan psikologi.

Gaya keibubapaan yang mesra dan penuh kasih sayang, tetapi hampir tiada peraturan atau had yang ditetapkan.

Sikap keibubapaan yang terlalu melindungi di mana ibu bapa terlibat secara berlebihan dan cuba melindungi anak dalam semua perkara.

Istilah ini merujuk kepada fenomena di mana adik-beradik bersaing atau merasai konflik untuk mendapatkan perhatian ibu bapa atau sumber dalam keluarga.