ภาวะพึ่งพาเชิงสัมพันธ์

ภาวะพึ่งพาเชิงสัมพันธ์คือรูปแบบความสัมพันธ์ที่คนคนหนึ่งจดจ่อกับอารมณ์ ปัญหา หรือการยอมรับจากอีกฝ่ายมากเกินไป จนละเลยความต้องการ ขอบเขต และตัวตนของตัวเอง มันอาจมาในรูปของการคอยช่วยเหลือเกินพอดี การเอาใจคนอื่นตลอดเวลา หรือรู้สึกว่าตัวเองต้องรับผิดชอบชีวิตของอีกคนทั้งหมด แม้รูปแบบนี้มักมีรากจากประสบการณ์เดิมที่เจ็บปวด แต่มันสามารถค่อย ๆ เปลี่ยนได้